Depresja jest obecnie bardzo powszechną chorobą, która znacznie pogarsza jakość życia, utrudnia prawidłowe funkcjonowanie, zarówno w sferze prywatnej, zawodowej, jak i społecznej, zwiększa podatność na inne choroby oraz powoduje psychiczne a niekiedy i fizyczne cierpienie osób, które dotyka. Nie jest o nią trudno, dlatego nigdy nie możemy być pewni, że nie dotknie akurat nas. Ważna jest więc prawidłowa reakcja otoczenia, ponieważ to właśnie osobom z zewnątrz łatwiej zidentyfikować objawy depresji u kogoś bliskiego.

Czym jest depresja i jakie są jej przyczyny?

Depresja to termin bardzo często używany. Potocznie nazywamy nim złe samopoczucie, ogólne przygnębienie, smutek, gorszy dzień. Nie można powiedzieć, iż te czynniki nie mają z nią nic wspólnego. Niemniej jeśli są to pojedyncze, krótkotrwałe stany, to jeszcze nie depresja. Najłatwiej opisać to w ten sposób: złe samopoczucie to smutek, gorsze to przygnębienie, a najgorsze to depresja.

Depresja to tak naprawdę rodzaj zaburzeń nastroju utrudniający codzienne funkcjonowanie, który utrzymuje się przez dłuższy czas- następuje nasilenie objawów i utrzymuje się co najmniej 2 tygodnie.

Należy pamiętać, że depresja nie dotyka wyłącznie osób dorosłych, ale coraz częściej także dzieci i młodzież. Jest o tyle groźną chorobą, gdyż zwiększa niebezpieczeństwo popełnienia samobójstwa przez osobę chorą.

Przyczyn depresji może być bardzo wiele. Dzielą się one na trzy grupy- biologiczne, psychologiczne i społeczne. Do najpowszechniejszych należą:

Biologiczne:

• uwarunkowania genetyczne- ryzyko jej wystąpienia jest wyższe, gdy w rodzinie ktoś choruje na depresję;
• zaburzenia neuroprzekaźników- serotoniny, noradrenaliny, dopaminy;
• zaburzenia hormonalne- kortyzolu, testosteronu, estrogenu;
• zaburzenia strukturalne- nieprawidłowa wielkość struktur mózgu regulujących emocje.

Psychologiczne:

• zaburzenia osobowości;
• wysoki poziom lęku;
• słaba zdolność radzenia sobie ze stresem;
• traumatyczne i negatywne wydarzenia w życiu.

Społeczne:

• niski statut społeczny;
• samotność;
• brak wsparcia.

Jakie są objawy depresji?

Objawów depresji może być kilka i mogą się one różnić w zależności od danej osoby. Światowa Organizacja Zdrowia wyróżnia trzy podstawowe objawy depresji, którymi są;

• pogorszony nastrój;
• brak radości;
• brak energii.

Ponadto wymienia się dodatkowe, najczęściej występujące objawy, takie jak:

• negatywna samoocena;
• poczucie winy;
• myśli oraz zachowania samobójcze;
• spadek aktywności;
• zaburzenie snu;
• zaburzenie apetytu;
• spadek lub wzrost wagi ciała;
• niepokój ruchowy;
• bóle- głowy, żołądka, brzucha, pleców;
• ciągłe zmęczenie.

O depresji możemy mówić wówczas, gdy danej osoby dotyczą co najmniej cztery wymienione wyżej objawy- w tym co najmniej dwa podstawowe i co najmniej dwa pozostałe. Ponadto jak już wcześniej wspomnieliśmy- trwają nieprzerwanie przez okres minimum dwóch tygodni.

Gdzie szukać pomocy i jak wygląda leczenie depresji?

Niezależnie od tego, czy objawy depresji odczujemy u siebie, czy też zaobserwujemy je u naszych bliskich czy znajomych, najważniejsza jest szybka reakcja. Należy skontaktować się ze specjalistą psychologiem bądź psychoterapeutą, który po przeprowadzeniu szeregu rozmów i badań, dobierze najwłaściwszą metodę leczenia. Terapia taka zazwyczaj prowadzona jest w trybie ambulatoryjnym, jedynie depresja w bardzo rozwiniętym stadium powinna odbywać się w warunkach szpitalnych.

Do głównych metod leczenia depresji należy przede wszystkim psychoterapia, w której wyróżniamy:

• terapię interpersonalną – opiera się na przeświadczeniu, iż nasilające się objawy stresu powiązane są ze źle funkcjonującymi związkami, kontaktami, relacjami. Doznana strata, konflikt, rozstanie, rozczarowanie- podczas terapii poruszone zostaną kwestie dotyczące wszelkich związków oraz wydarzeń, roli jaką odgrywają poszczególne osoby w naszym życiu, jaki mamy oczekiwania wobec nich a jakie oni wobec nas. Następnie wypracowana zostanie strategia lepszego współdziałania i funkcjonowania wśród ludzi;
• terapię poznawczo- behawioralną ma za zadanie pozytywnie nastawić nas do życia i względem samego siebie, poprzez niwelowanie błędnych i negatywnych przekonań dotyczących własnej osoby i świata. Uświadomienie, że często to, co myślimy, wpływa na to, co czujemy, często będąc nieuzasadnionym, negatywnym przekonaniem, powodującym niskie poczucie wartości- przyjaciel odwołuje nasze spotkanie, zapewne mnie nie lubi. Zaś prawdziwym powodem mogą być problemy osobiste, zdarzenie losowe, złe samopoczucie, itp. Pozytywne myślenie zaś czyni nas szczęśliwszymi;
• terapię psychodynamiczną – metoda ta sięga daleko w przeszłość, analizując związki, wydarzenia, sytuacje, myśli, emocje, zachowania, wzorce zachowań, naszą osobowość oraz bada wpływ, jaki poszczególne z nich miały na nasze obecne życie.

Innym sposobem leczenia depresji jest farmakoterapia, która opiera się na stosowaniu odpowiednich leków przeciwdepresyjnych, przy czym należy pamiętać, że muszą być one stosowane regularnie, leczenie jest długotrwałe oraz że podczas przyjmowania leków mogą wystąpić pewne działania niepożądane. Oczywiście możliwe jest przyjmowanie środków farmakologicznych podczas leczenia psychoterapią i odwrotnie.

Każdą depresję można wyleczyć, jeśli tylko odpowiednio wcześnie podejmie się właściwe kroki w tym kierunku oraz wdrożone zostanie prawidłowe leczenie. Oprócz fachowej pomocy specjalisty, duże znacznie ma zarówno akceptacja, jak i pomoc najbliższych- rodziny, przyjaciół ale i całego społeczeństwa.

Artykuł Jak pomóc osobie z depresją? Depresja – objawy i leczenie pochodzi z serwisu Kielczyk.pl.

Czym jest kryzys?

Kryzys życiowy lub inaczej psychologiczny to indywidualna reakcja człowieka na sytuację, zdarzenie lub doświadczenie w życiu, z którymi nie możemy sobie poradzić. Mamy z nim do czynienia wówczas, gdy występuje sporo rozbieżności pomiędzy naszymi możliwościami a wymaganiami. To pewien stan dezorganizacji, który pojawia się niespodziewanie i staje przeszkodą trudną do pokonania na drodze do realizacji istotnych o określonych przez nas celów. Kryzys sprawia, iż osoba której dotyczy traci zdolność racjonalnego myślenia, kontroli nad sobą oraz swoim życiem. Kryzys może pojawić się z związku niemal ze wszystkimi sferami naszego życia- rodziną, pracą, miłością, pasją, zdrowiem, szkołą. Można więc rzec, że nasze życie to tak naprawdę następstwo określonych kryzysów z krótkimi przerwami pomiędzy nimi- kryzysy rozwojowe, kryzysy sytuacyjne a każdy z nas ma różne możliwości przezwyciężania poszczególnych kryzysów.

Podczas występowania kryzysu psychologicznego poziom stresu utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie a to z kolei znacznie utrudnia normalne, codzienne funkcjonowanie.  Taka sytuacja utrzymuje się zazwyczaj od 6 do 8 tygodni, o ile znajdzie się na nią skuteczne rozwiązanie i nie przeistoczy się w stan chronicznego stresu. Co więc możemy zrobić, gdy dopadnie nas kryzys, by przezwyciężyć i przetrwać ten trudny czas?

Życie to jednak nie bajka i prędzej czy później przyjdzie nam się zmierzyć z niejedną trudnością- chorobą, rozstaniem, utratą pracy, zawodem miłosnym, stratą bliskiej osoby. Im wcześniej sobie to uświadomimy, tym lepiej dla nas, bowiem wszelkie niedogodności zaczniemy traktować jako coś naturalnego, a wtedy zdecydowanie łatwiej będzie sobie z nimi poradzić. Tylko akceptacja i zrozumienie tego, co nas spotyka, pozwoli nam skutecznie radzić sobie z problemami i kryzysami oraz świadomie kierować swoim życiem.

Sposoby na życiowy kryzys

Chwilowa trudność, która nas dotknie, lecz z którą będziemy potrafili sobie poradzić, może przynieść spore pokłady energii i sprawić, że po zażegnaniu kryzysu, jak nigdy będziemy cieszyć się nawet z drobnych rzeczy i doceniać wszystko to, co przynosi każdy dzień. Co więc zrobić, gdy dopadnie nas kryzys? Jak wyjść z niego obronną ręką? Weźmy za przykład rozwód- przechodząc przez niego możemy postrzegać się za kogoś współodpowiedzialnego tego, co się stało lub za ofiarę. Możemy ponieść mniejsze bądź większe koszty psychiczne, wchodząc w nowy związek lub ciągle rozpaczając nad rozpadem byłego już małżeństwa. Jeśli więc chcemy wyjść z danego kryzysu zwycięsko, musimy dogłębnie przeanalizować każdą sytuację.

Wyróżnić możemy trzy sposoby postępowania w obliczu stresu, które prowadzą do przezwyciężenia kryzysu. Pierwszy sposób to przejście przez kryzys tzw. „suchą stopą”, a więc rozwiązanie problemów, które przyniósł- mimo wzmożonego napięcia dajemy radę wyjść z całej sytuacji bez poczucia wytrącenia z określonego sposobu działania. Drugi sposób to tzw. sprężystość psychiczna, a więc przechodzenie przez kryzys z negatywnymi odczuciami, takimi jak bezradność czy niezdecydowanie, nim znajdziemy odpowiednie rozwiązanie. Trzeci sposób polega na czerpaniu osobistych korzyści płynących z trudnych sytuacji, a więc zdobywamy doświadczenia, które wpływają na nasz osobisty rozwój poprzez pojawienie się nowych celów czy wartości.

Nie bój się także prosić o pomoc, czy to pochodzącą od najbliższych, czy też tą bardziej specjalistyczną, w postaci wsparcia psychologicznego. Najgorsze z możliwych to tłumienie smutku w sobie i udawaniem przed samym sobą i przed innymi, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Niestety nie da się tak funkcjonować na dłuższą metę. Jeśli sami nie radzimy sobie z kryzysem, specjalista pomoże nam zarówno pod względem emocjonalnym, jak i psychicznym.

Artykuł Kryzys życiowy – czym jest i jak sobie z nim radzić? pochodzi z serwisu Kielczyk.pl.

Ciągle przyrównujemy się do innych osób i zawsze wypadamy gorzej w tej konfrontacji. Niskie poczucie własnej wartości często kiełkuje już od wczesnych lat dzieciństwa, rozwijając się i rzutując na nasze późniejsze życie. Jeśli należysz do grona osób, których problem ten dotyczy, w niemniejszym artykule przybliżymy temat i podpowiemy, jak zmienić swój stosunek do siebie i w końcu cieszyć się zarówno sobą, jak i życiem.

Poczucie niskiej wartości potrafi bowiem utrudniać życie. Trudno bowiem funkcjonować prawidłowo, gdy ciągle się zamartwiamy, czujemy się bezwartościowo, przyrównujemy do innych osób, nie cieszymy z osiąganych sukcesów, ciągle stawiamy coraz to nowe wymagania. To tak, jakbyśmy biegli przed siebie i sami celowo potykali się o przeszkody. Jest to tym groźniejsze, iż może prowadzić do poważniejszych zaburzeń, jak chociażby nerwica czy depresja.

Czym jest poczucie własnej wartości i jego zaniżenie?

Najprościej rzecz ujmując, poczucie własnej wartości to pewna postawa wobec siebie oraz opinia na swój temat. Jest to stan psychiczny, w którym dokonujemy oceny samego siebie- jak siebie widzimy, co o sobie myślimy, w jakim stopniu doceniamy siebie i swoje umiejętności oraz osiągniecia.

Przyczyny niskiego poczucia własnej wartości

Budowanie poczucia własnej wartości jest pewnym procesem, który zaczyna się bardzo wcześnie, bo już od wczesnego dzieciństwa. Gdy jako małe dzieci często spotykaliśmy się z porównaniami do innych, jak chociażby do rodzeństwa, będąc tymi gorszymi, już wtedy rodziło się w nas poczucie niższej wartości. A wówczas już niedaleka droga do zaniżonej samooceny w dorosłym życiu, bowiem wyrobiliśmy pewną negatywną opinię na swój temat i teraz trudno ją naprawić. Im wcześniej wystąpią takie negatywne doświadczenia dotyczące własnej osoby, tym niższa samoocena i trudniej nad nią pracować.

Do najważniejszych przyczyn  zaniżonej własnej wartości zaliczyć możemy przede wszystkim:

• nieodpowiednie traktowanie swoich dzieci przez rodziców- ciągle karcenie, kary, zaniedbywanie, przemoc- sprawiają, iż dziecko nie czuje się wystarczająco dobre, by być kochane i poważane przez swoich rodziców. To także niewystarczająca ilość pochwał, brak zainteresowania i poświęcanie zbyt małej ilości czasu dzieciom ale również i nadopiekuńczość rodziców,  będąca sygnałem, że dziecko samo sobie nie poradzi.
• wygórowane ambicje rodziców wobec swoich dzieci- zbyt duże wymagania, podporządkowywanie dzieci pod swoje zachcianki, ciągłe i nowe oczekiwania, poprzez które dzieci wyrabiają sobie przekonanie, iż tylko dzięki osiągniętym celom, będą w stanie przypodobać się rodzicom a jeśli coś im się nie uda, czują się gorsze i niekochane;
• presja otoczenia- nastawienie współczesnego świata ma pewne standardy, których niespełnianie automatycznie rzutuje na to, kim jesteśmy. Jest to także w pewnym sensie statut społeczny- im mniej mam, tym jestem gorszy;
• brak zainteresowania rówieśników naszą osobą, odosobnienie, dystans społeczny, który rodzi w nas przeświadczenie o beznadziejności i znacznie zaniża poczucie własnej wartości.

Objawy zaniżonej samooceny

Wymienione powyżej przyczyny, jeśli występują dość często i przez długi czas, prowadzą do pewnych objawów w postaci trudności psychologicznych, zarówno w życiu dzieci, jak i dorosłych.

U dzieci jest to między innymi nieprawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie, a więc nieśmiałość, unikanie jakichkolwiek relacji z innymi osobami, wycofanie lub też idąc w drugą stronę- nadpobudliwość czy agresja względem drugiej osoby, zwłaszcza rodzeństwa, chcąc „wywalczyć” uwagę  akceptację rodziców. To także często pojawiające się trudności w szkole, zarówno dotyczące nauki, jak i stosunku do innych dzieci. Również nie brak objawów psychosomatycznych w postaci bólów głowy czy brzucha, wymiotów, trudności ze snem.

W dorosłym życiu to zaś problem z samoakceptacją, postrzeganie siebie wyłącznie przez pryzmat swoich wad a niedostrzeganie zalet i zdobywanych osiągnieć. Kolejnym objawem jest brak wiary we własne siły oraz umiejętności- nie wierzymy, że jesteśmy w stanie osiągnąć jakiś cel i albo w ogóle nie podchodzimy do realizacji danego zamierzenia lub też nawet gdy je zrealizujemy, nie czujemy satysfakcji i radości. Jeszcze innym, bardzo istotnym objawem jest nieumiejętność poczucia bezwarunkowej miłości. Gdy od dziecka byliśmy nauczeni miłości „za coś”- za dobre stopnie w szkole, czy za wykonanie jakiejś czynności w domu, to w dorosłym życiu tak samo postrzegamy drugą osobę- partnera, męża, własne dzieci. Może to działać również w odwrotną stronę- tak bardzo spragnieni bezwarunkowej miłości, staramy się nie popełniać błędów naszych rodziców, będąc nadto opiekuńczymi, przewrażliwionymi, uległymi.

Jak zwiększyć poczucie własnej wartości?

Pierwszym krokiem jest dostrzeżenie i przyznanie się przed samym sobą, że problem ten dotyczy nas samych i że nie jesteśmy wyjątkiem, gdyż wiele osób cierpi z tego samego powodu, choć niektórzy bardzo dobrze się z tym kamuflują. Po drugie należy uświadomić sobie, że jest to problem, z którym łatwo można a nawet należy walczyć. Należy więc zmienić swoje nastawienie poprzez zminimalizowanie negatywnych myśli, najpierw pogodzenie się na następnie odcięcie od przeszłości, unikanie stresujących sytuacji, radość nawet z drobnych sukcesów.

Oprócz osobistych metod na zwiększenie poczucia własnej wartości trzeba mieć na uwadze także fakt, iż istnieją również inne sposoby na skuteczne radzenie sobie z niską samooceną. Jest to przede wszystkim psychoterapia w formie terapii poznawczo-behawioralnej, dzięki której uczestnik poznaje źródła negatywnych przekonań na swój temat oraz sposoby na osiągnięcie maksymalnego poczucia własnej wartości.

Jesper Juul tak pisał o poczuciu wartości:

„Poczucie własnej wartości decyduje o jakości naszego życia i o charakterze związków z innymi ludźmi. Osoby o niskim poczuciu własnej wartości mają problem z tym, żeby odkryć swoją prawdziwą wielkość: albo siebie pomniejszają albo wyolbrzymiają. Jedni pragną stać się niewidzialni, a inni wręcz przeciwnie: eksponują siebie przez cały czas i niczego bardziej nie pragną, niż żeby na nich patrzono i podziwiano.

Jeśli doskwiera ci niskie poczucie własnej wartości, będzie ci trudno budować dobre relacje z innymi ludźmi, także z samym sobą. Trudno ci będzie otwarcie powiedzieć, czego ci potrzeba, gdzie są twoje granice, gdzie jest twoje „tak” i „nie” albo prowadzić szczerą rozmowę z drugim człowiekiem.”

Artykuł Niskie poczucie własnej wartości – jak podnieść? pochodzi z serwisu Kielczyk.pl.

Gdy jedzenie przejmuje kontrolę – czym jest kompulsywne objadanie się

Kompulsywne objadanie się, inaczej zwane zespołem gwałtownego jedzenia czy też napadem żarłoczności, to jedno z psychicznych zaburzeń odżywiania, charakteryzujące się bardzo silną potrzebą jedzenia, pomimo braku odczucia faktycznego głodu, w efekcie czego przyjmujemy niekontrolowaną ilość pokarmu w krótkim czasie. Najczęściej dochodzi do niego w momentach, gdy nasza uwaga skupiona jest na innych czynnościach bądź myślach i nie kontrolujemy wówczas zachowań automatycznych.

Objadać możemy się z różnych powodów i w różnoraki sposób- możemy jeść szybko, ukradkiem, bez przyjemności, możemy podjadać w nocy lub praktycznie nie rozstawać się z jedzeniem, przegryzając coś podczas wykonywania innych czynności. Możemy też delektować się jedzeniem, celebrować momenty posiłków samemu lub w gronie znajomych. Bardzo często „zajadamy” także wszelkie emocje, napięcia, znudzenie a więc tak naprawdę zaspokajamy głód emocjonalny a nie fizyczny i nie potrafimy tych dwóch głodów od siebie odróżnić. Jest on zazwyczaj bardzo silny i nagły na tyle, że mamy nieodpartą potrzebę jak najszybszego zaspokojenia go.

Pojawia się więc kompulsja, czyli natrętny przymus jedzenia, którego mechanizm podobny jest do w uzależnieniach od alkoholu czy nikotyny. W tym przypadku substancją uzależniającą jest zazwyczaj cukier- po zjedzeniu czekolady bądź ciasta od razu czujemy się lepiej  mamy dobry humor, choć ten stan trwa zwykle tylko chwilę. Jedzenie pobudza w naszym mózgu ośrodek nagrody, jednak działa on na zasadzie, że po pewnym czasie, aby odczuwać przyjemność, trzeba zjadać coraz więcej. Dlatego zaczynamy ciągle myśleć o jedzeniu do tego stopnia, że staje się to naszą obsesją. Odpowiedzialne są za to nasze schematy myślowe oraz ucieczka od trudnych emocji, gdzie jedzenie stanowi pozorne pocieszenie. Następują po sobie kolejne etapy, takie jak usprawiedliwianie „w końcu mi się należało”, zaprzeczenie „wcale nie zjadłem dużo”, obwinianie innych „to przez niego zjadłam całe ciasto” a następnie pojawia się wstyd, złość i obrzydzenie sobą, które są na tyle silne i bolesne, że  znów próbujemy zagłuszyć te negatywne emocje czymś przyjemnym- najczęściej jedzeniem, co tworzy błędne koło.

Co powinno nas zaniepokoić – oznaki kompulsywnego objadania się

Kompulsywne objadanie się to poważne zaburzenie, świadczące o tym, że nie wszystko jest tak jak być powinno i tak naprawdę pomocy potrzebuje głowa, od której wszystko się zaczyna.

Do najważniejszych symptomów, które mogą świadczyć o wystąpieniu napadów kompulsywnego objadania się należą:

• powtarzające się napady jedzenia, polegające na tym, że w niedługim czasie przyjmujemy duże ilości pożywienia, nie kontrolując tego ile jemy i co jemy a dodatkowo w momencie, gdy wcale nie odczuwamy fizycznego głodu;
• nieprawidłowe spożywanie jedzenia, wręcz szybkie pochłanianie wszystkiego, dodatkowo mocne zagryzanie zębów, połykanie dużych kawałków a zakończenie jedzenia dopiero wówczas, gdy pojawią się nieprzyjemne dolegliwości w postaci nadmiernej sytości czy bólów brzucha;
• wystąpienie dyskomfortu fizycznego i psychicznego związanego z napadami, a więc oprócz wspomnianych wcześniej bóli brzucha, pojawiają się także wyrzuty sumienia, poczucie beznadziejności, rozżalenie czy złość na siebie a niekiedy także i na innych;
• wycofanie społeczne, objawiające się zrezygnowaniem z życia towarzyskiego oraz jedzeniem w ukryciu, dające złudne poczucie bezpieczeństwa i będące maskowaniem swojego wstydu.

Przerwij tą machinę – czyli jak przestać się objadać

Najważniejszym krokiem, jaki musisz podjąć, jest odważne stwierdzenie, że problem, jakim jest kompulsywne objadanie się, dotyczy Ciebie i że chcesz sobie z nim poradzić. Samo powiedzenie sobie „od jutra przestaję się objadać” niestety nie działa. Zaburzenie to bowiem w większym stopniu dotyczy nie tyle naszego odżywania, co naszych emocji, naszej psychiki, naszej głowy.  Trzeba najpierw uświadomić sobie, że istnieje wiele trudnych emocji, które we właściwy sposób trzeba przeżyć. Konieczne jest także znalezienie odpowiedzi na kilka pytań dotyczących w szczególności poczucia własnej wartości a także winy i wstydu o zaniedbywanie swojego zdrowia. Nie jest to jednak łatwe, dlatego najlepiej zgłosić się do specjalisty psychologa, który pomoże poradzić sobie z występującym zaburzeniem, poprzez wyraźne zdefiniowanie przyczyn oraz dobranie właściwego planu leczenia.

Artykuł Kompulsywne objadanie się – jak przestać się objadać pochodzi z serwisu Kielczyk.pl.

Wydawałoby się, że problem ten dotyczy głównie kobiet. Nic bardziej mylnego, bowiem wyniki przeprowadzonych badań w tym zakresie przedstawiają dane, które mówią wyraźnie, że zarówno kobiety, jak i mężczyźni niemal w identycznym stopniu ulegają chwytom reklamowym. Jedyne co różni obie strony to zakres produktów, które najchętniej kupują- kobiety ubrania, buty i kosmetyki, zaś mężczyźni wszelkie gadżety oraz nowości elektroniczne. Zakupy takie sprawiają, że po nich czujemy się lepiej i z czasem uzależniamy się nie tyle od nabywania przeróżnych przedmiotów, lecz od emocji, które towarzyszą tej czynności- fascynacji, radości, szczęścia. Cieszymy się z dobrobytu oraz z tego, że nabytymi rzeczami będziemy mogli pochwalić się przed bliskimi. Euforia ta jest jednak chwilowa, gdyż zaraz pojawiają się wyrzuty sumienia i dręcząca myśl, że znów daliśmy się ponieść i wydaliśmy za dużo. Jeszcze przed chwilą przeżywaliśmy prawdziwy entuzjazm, zaś teraz czujemy jedynie złość na siebie. Na drugi dzień idziemy więc na zakupy, by zapomnieć o poczuciu winy i tak wpadamy w pułapkę błędnego koła.

Symptomy zakupoholizmu

Osoba uzależniona od zakupów często przez długi czas nie jest świadoma swojego problemu lub gdy nawet zdaje sobie z niego sprawę, próbuje ciągle się usprawiedliwiać oraz oszukiwać siebie i innych. Zakupoholizm to więc nieodparta chęć kupowania i posiadania coraz to nowszych produktów, nawet takich, które do niczego się nie przydadzą.  Osoba uzależniona sporą część czasu spędza w sklepach, galeriach, na internetowych platformach zakupowych, kupując mnóstwo zbytecznych i nieprzemyślanych produktów. Ponadto z każdą kolejną rzeczą następuje obniżenie początkowego stanu przyjemności, dlatego pojawia się potrzeba zakupu kolejnych przedmiotów, które będą nowsze, lepsze, modniejsze czy droższe. Zaczynamy też oszukiwać samego siebie, wmawiać sobie, że przecież wcale tak dużo nie wydajemy lub po prostu nie sprawdzamy stanu konta. Oszukujemy też swoich bliskich i nie przyznajemy się, że kupiliśmy nowe rzeczy oraz ile żeśmy za nie tak naprawdę zapłacili. Osoba uzależniona tak dużo czasu spędza na zakupach, że przestaje go jej brakować na życie zawodowe czy rodzinne. Dotyczy to zarówno zakupów w sklepach stacjonarnych, jak i w Internecie. Zakupy stają się obsesją i wyznacznikiem szczęścia.

Skuteczne leczenie zakupoholizmu – terapia psychologiczna

Trzeba jasno powiedzieć, że zakupoholizm jest chorobą a jej mechanizm jest taki sam jak w przypadku innych uzależnień, takich jak alkoholizm, seksoholizm, uzależnienie od narkotyków, hazardu czy Internetu i tak samo trudno sobie z nim poradzić. Walka z uzależnieniem w dużej mierze zależy od samego zakupoholika- od jego przyznania się przed samym sobą, że ma problem oraz od woli zaprzestania ciągłych zakupów. Starania należy rozpocząć od analizy czy naprawdę potrzebujemy danej rzeczy, bieżącej kontroli stanu konta, płacenia gotówką za zakupy, powstrzymywania się od wyjść do galerii i centrów handlowych, spędzania czasu wolnego w inny sposób. Warto też poprosić swoich bliskich o wsparcie i pomoc.

Jeśli jednak te sposoby nie wystarczają, konieczna jest profesjonalna pomoc psychologiczna. W walce z uzależnieniem często jest bowiem tak, że człowiek sam- bez pomocy z zewnątrz- nie jest w stanie przerwać niekontrolowanych czynności, w tym przypadku ciągłego kupowania zbytecznych rzeczy. Jeśli więc samodzielnie nie radzisz sobie z zakupoholizmem, skorzystaj z psychologicznego wsparcia by skutecznie pozbyć się problemu.

Artykuł Zakupoholizm – uzależnienie od zakupów pochodzi z serwisu Kielczyk.pl.

Powody do zazdrości- czym jest i skąd się bierze zazdrość?

Zazdrość w miłości najczęściej wynika z lęku o utratę bliskiej osoby, poczucia niskiej wartości  jako partner oraz  nadmiernej potrzeby kontroli swojej drugiej połówki. Często wszystkie te czynniki występują łącznie, w efekcie czego często przeszukujemy kieszenie męża, sprawdzamy telefon żony, skrupulatnie weryfikujemy maile a nawet ukradkiem śledzimy partnera- jednym słowem szukamy wszelkich dowodów na jego lub jej niewierność. Zapewnienia o prawdziwej miłości i lojalności puszczamy mimo uszu i nadal uparcie poddajemy partnera ciągłej kontroli. Zazdrość staje na równi z niepewnością, dlatego denerwujemy się, gdy nasza druga połówka dłużej rozmawia z kimś o płci przeciwnej, nie mamy skrupułów przed wykonaniem telefonu do firmy z zapytaniem co partner robi a nawet posuwamy się do takich rozwiązań, jak montaż kamery w domu podczas naszej nieobecności czy wykorzystanie nowoczesnych gadżetów w trakcie wyjazdu służbowego. Ciągle nie do końca wierzymy partnerowi i musimy zdać sobie sprawę z tego, że jeśli nie potrafimy zaufać drugiej osobie pomimo zapewnień i braku jakichkolwiek dowodów zdrady, to problem tak naprawdę leży w nas samych i musimy znaleźć przyczyny tego stanu.

Zazdrość- jak ją przezwyciężyć?

Zazdrość nie bierze się z niczego. Może mieć swoje korzenie w naszym dzieciństwie, gdy na przykład nie doświadczyliśmy od swoich rodziców miłości bezwarunkowej, gdy czerpaliśmy ze złych wzorców, gdy złe doświadczenia nauczyły nas, że nie wolno nikomu ufać. Zazdrość jest pewnym sposobem zachowania, którego jednak możemy się skutecznie wyzbyć. Krokiem ku temu może być zajęcie uwagi czymś innym lub samym sobą- swoimi pasjami, zainteresowaniami, czynnościami, które sprawiają nam przyjemność. Kolejnym krokiem jest akceptacja siebie takimi, jakimi jesteśmy oraz zaprzestanie walki z własnymi niedoskonałościami. Osoba, która ceni siebie i zna swoją wartości, niema potrzeby sprawdzania prawdomówności partnera, bowiem jest pewna siebie, wie że zasługuje na miłość, wierność i uczciwość i wierzy partnerowi, że on także kieruje się tymi regułami. Następnym krokiem jest zaufanie partnerowi, gdyż to właśnie ono powinno być podstawą każdego związku. Należy więc w tym miejscu zastanowić się, czy nasza zazdrość jest w jakikolwiek sposób uzasadniona- jeśli mamy jakieś dowody, to warto szczerze porozmawiać o nich z drugą połówką i poprosić o wyjaśnienia.

Jeśli jednak pomimo braku choćby najmniejszych, konkretnych powodów do zazdrości, nadal   ogarnia nas nieohamowana podejrzliwość oraz ciągła chęć kontroli, warto skorzystać z pomocy psychologa, póki nie jest jeszcze za późno dla naszego związku. Pomoże nam on w odbudowaniu poczucia własnej wartości i samoakceptacji, bowiem jest to podstawa niezbędna do opanowania uczucia zazdrości. Jeśli polubimy siebie, nie będziemy musieli nikogo zmuszać, by bardziej nas kochał- bo im bardziej będziemy w to brnęli, tym większe szanse na niepowodzenie naszych pragnień i naszego związku. Być może pomocna okaże się także konsultacja psychologiczna obojga partnerów. Nieraz wystarczy spojrzenie na naszą sytuację trzeciej osoby z zewnątrz oraz przekazanie obiektywnych sugestii i podsunięcie skutecznych metod na wyzbycie się chorobliwej zazdrości z związku. Pamiętajmy bowiem, że wszystko to rodzi się w naszej głowie, dlatego to od niej należy rozpocząć pracę nad zazdrością, by skutecznie się z niej wyleczyć.

Artykuł Zazdrość – jak zwalczyć w sobie zazdrość pochodzi z serwisu Kielczyk.pl.

Ważne, by nie tłumić w sobie tych wszystkich emocji, które z pewnością pojawią się po śmierci bliskiej osoby. Musimy przejść przez całe to cierpienie, ból, rozpacz oraz żal, które wypełniają nasze serce i umysł. Jedni mówią „czas leczy rany”, inni „czas przyzwyczaja do bólu”- niezależnie od tego, która sentencja jest nam bliższa, warto ten czas dać i sobie- czas na smutek, rozpacz, płacz, który jest nie tylko oznaką siły ale także sposobem na oczyszczenie i poczucie ulgi. Jednym potrwa to dłużej, innym krócej, istotne, by nie udawać i nie skrywać żalu w sobie, gdyż taka postawa może być dla nas niebezpieczna. Kiedy bowiem nie przeżyjemy żałoby w pełni, to będziemy do niej wracać latami i ciągle będzie obecny w nas smutek, złość, żal, poczucie krzywdy i niesprawiedliwości.

Nie pomaga nam w tym fakt, iż śmierć w naszej kulturze jest tematem niewygodnym- boimy się, nie chcemy lub nie potrafimy o niej mówić. Przeszkadza nam ona w promowaniu młodości, witalności, zdrowia i wolimy, by pozostawała tematem tabu, odsuwając od zagadnień tych także i dzieci. To sprawia, że często nie wiemy, jak zachowywać się w stosunku do osoby przeżywającej żałobę i jak jej pomóc. Kultura XXI wieku jest więc nowoczesną kulturą życia, w której niema przyzwolenia na mówienie o śmierci a tymczasem jedynie wśród tzw. kultur prymitywnych czas żałoby jest czasem wspólnego jej przeżywania- poprzez odpowiednie ceremonie, modlitwy, rytuały, strój, które często trwają kilka dni a nawet tygodni. Tymczasem u nas ogranicza się to wszystko do krótkiej uroczystości pogrzebowej, po której człowiek pozostający nadal w wewnętrznej żałobie musi radzić sobie sam.

Żałoba i jej etapy

Po stracie najbliższej osoby- dziecka, małżonka, rodzica, przyjaciela, następuje długi proces żałoby, który składa się z kilku etapów. Pierwszy z nich polega na zaprzeczaniu- nie dowierzamy temu, co zaszło i nie dopuszczamy do naszej świadomości myśli, że bliska nam osoba odeszła. Widząc ciało w trumnie przekonujemy sami siebie, że zmarły tylko śpi i z pewnością zaraz wstanie. Często wmawiamy też sobie, że zmarły nie umarł i wymyślamy scenariusze, po których z pewnością osoba bliska wkrótce wróci. Etap ten przypada na czas pomiędzy informacją o śmierci a pogrzebem. Drugim etapem jest złość. Za śmierć ukochanej osoby obwiniamy cały świat, lekarzy, Boga, los- czasem pojawia się kryzys wiary i pojawiają się pytania: „Dlaczego Bóg do tego dopuścił?”, „Dlaczego nas to spotkało?”. Obwiniać możemy również samych siebie twierdząc, że w jakiś sposób mogliśmy nie dopuścić do śmierci bliskiej osoby a nawet winimy zmarłego, mówiąc: „Jak on mógł mi to zrobić?”, „Przecież obiecała, że nigdy mnie nie zostawi”. Trzeci etap jest etapem rozpaczy. To właśnie teraz dociera do naszej świadomości cała prawda i zdajemy sobie sprawę z nieodwracalności śmierci. Jest to najtrudniejszy i najbardziej bolesny etap, gdyż często pozostajemy w nim sami. Szybko mija cała otoczka związana z pogrzebem, kiedy wokół nas jest dużo osób- rodziny i znajomych, po czym zazwyczaj zostajemy sami a nasz czas wypełnia prawdziwa pustka, zaczynamy rozpaczać i nasze cierpienie  sięga zenitu. Najważniejsze, by pozwolić sobie na tą rozpacz i cierpienie oraz nie pozostawać z tym wszystkim samemu. Ostatni, czwarty etap polega na pogodzeniu się ze stratą oraz powrót do normalnego życia.

Jak pomóc sobie lub inne osobie w żałobie?

Jeśli chcemy pomóc osobie, która znajduje się w żałobie, nie należy z pewnością udzielać jej porad, takich jak: „Nie płacz, będzie dobrze”, „Płacz nic nie zmieni”, „Wszyscy przez to przechodzimy”- osoba w żałobie nie potrzebuje rad, lecz zrozumienia i wsparcia a zdecydowanie łatwiej jest wydusić z siebie wszystko, co nas boli i wypłakać się w ramionach drugiej osoby. Dlatego powinniśmy taką osobę odwiedzać jak najczęściej, być w stałym kontakcie oraz próbować- choć nie na siłę- szukać zajęć, które choć na chwilę odciągną ją o negatywnych myśli.

Przeciętna żałoba po śmierci ukochanej osoby trwa około roku. Jeśli jednak jest nam wyjątkowo ciężko z tą stratą lub jeśli przez długi czas nie potrafimy pogodzić się ze śmiercią i normalnie funkcjonować w codziennym życiu, warto skorzystać z pomocy psychologa. Osoba w żałobie potrzebuje bowiem rozmowy, podzielenia się swoim bólem i cierpieniem a nieraz także i wspomnieniami. Psycholog zaś, podczas profesjonalnych sesji, nie tylko z uwagą wysłucha, ale także pomoże poradzić sobie ze stratą bliskiej osoby tak, by ciągle była ona w pamięci, lecz by również powrócił dawny spokój, radość i sens życia.

Artykuł Żałoba – jak poradzić sobie ze stratą bliskiej osoby? pochodzi z serwisu Kielczyk.pl.